dcec8fc217cf8b36853b772a125508dcJest efektownym, rozłożystym drzewem z Dalekiego Wschodu o niezwykłych walorach ozdobnych.

To jedno z najpiękniejszych drzew kwitnących spotykanych w Polsce. Polecany do pojedynczych nasadzeń w większych ogrodach i parkach.

Mydleniec wiechowaty (roztrzeplin wiechowaty)  w swojej ojczyźnie może dorastać nawet do 18 metrów, u nas ma pokrój krzewu lub małego drzewka o wysokości maksymalnie do 8 metrów. W młodości korona jest wąska i luźna, z wiekiem korona wypełnia się i zagęszcza, tak że w starszym wieku staje się parasolowata. Pędy w pierwszym roku delikatnie omszone, dwuletnie nagie i brązowe. Kora jest spękana podłużnie i tafelkowato.

Liście są niezwykle dekoracyjne, długości 30-40 cm, czasem nawet do 50 cm, nieparzystopierzaste, jesienią przyjmują bajeczne barwy pomarańczy i czerwieni. Dawniej z liści i gałązek produkowano czarny barwnik.

1a8c829ec726f525e003290863798e5dNiezwykle efektowne są złotożółte wiechy kwiatostanowe długości do 50 cm. Pojawiają się na przełomie lipca i sierpnia, wydzielają piękny zapach. Ponieważ zakwita pomiędzy robinią, a lipami jest bardzo ważnym drzewem pszczelarskim, wydziela przy tym olbrzymie ilości nektaru, dlatego często odwiedzane jest przez pszczoły. W okresie kwitnienia obsypana jest cała korona, z tego też względu drzewo to jest przez Amerykanów barwnie nazywane goldenrain tree, czyli drzewo złotego deszczu. Drzewo kwitnie przez ponad 3 tygodnie. Kwiaty używane są w medycynie chińskiej.

FFasa58se9ccdM8B1XRoślina ta oprócz wspaniałych kwiatów posiada bardzo ozdobne owoce, które są cechą rozpoznawczą tego gatunku. Są nimi bardzo ozdobne, rozdęte, trzykomorowe zielona torebki z czerwonym nalotem, które po dojrzeniu przyjmują purpurowe zabarwienie. Następnie pękają i uwalniają czarne, kuliste nasiona. Roślina owocuje we wrześniu – październiku. Owoce długo utrzymują sie na drzewie, są także w okresie bezlistnym, co dodaje niezwykłego uroku dla tego drzewa.

Mydleniec wiechowaty ma niewielkie wymagania glebowe i wilgotnościowe. Jest rośliną, która może rosnąć praktycznie wszędzie, ale najlepiej rośnie na żyznej, świeżej i przepuszczalnej glebie. Preferuje stanowiska ciepłe, słoneczne i osłonięte, jednakże tak naprawdę jedynym wymaganiem jest dostarczenie dużej ilości światła.

Dobrze czuje się w Polskich warunkach klimatycznych. Co prawda młode rośliny mogą przemarzać, ale odpowiednio zabezpieczone powinny się zregenerować i przetrzymać każdą zimę. Starsze drzewa dobrze radzą sobie nawet z dużym mrozem.

Nie wymaga cięcia. Czasem może nawet je źle znosić. Stare obumierające gałęzie usuwamy pod koniec zimy.

Na ogół nie atakują drzewa ani szkodniki, ani choroby. Jedynie może zagrażać mydleńcowi choroba zdrewniałych pędów – tzw. gruzłek cynobrowy, ale zdarza się to dość rzadko.

Gatunek ten bardzo łatwo rozmnaża się z nasion. Nasiona ładnie wschodzą – prawie 100 proc. Przed wysiewem nasiona dobrze jest poddać stratyfikacji, choć wschodzą również nasiona niestratyfikowane (szczególnie te świeże). Przesuszone nasiona warto włożyć na jakiś czas w piasek z torfem i gdziekolwiek, w temperaturze od 2 do 5 st. (ważne żeby nie zamarzły).

Nasiona należy wysiewać wczesną wiosną. Nie należy ich siać gęsto. W pierwszym roku siewki osiągają nawet 50-70 cm. Pikuje się je w maju do pojemników lub wprost do gruntu. Na zimę należy młode rośliny koniecznie dobrze zabezpieczyć w szkółce lub zimować w chłodni. Młode okazy i rosnące w pojemnikach podlewamy regularnie, jednak nie przelewamy.

Roślinę sadzimy w połowie wiosny lub w połowie jesieni. Młode rośliny należy przesadzać z bryłą ziemi, ponieważ przesadzanie z gołym korzeniem znosi z trudem.

Fot: pannasionko.pl

Comments Off, Opublikowano 12 August 2014 & kategoria: Drzewa liściaste Tagi:

galasOchojniki to niewielkie owady, zaliczane do mszyc. Żerują wyłącznie na drzewach i krzewach iglastych.

Ochojnik świerkowo – modrzewiowy żyje na dwóch żywicielach, iglakach – świerkach i modrzewiach. Jest uporczywy, ale możliwy do zwalczenia.

Wczesną wiosną, zwykle w kwietniu, samice ochojnika usadawiają się na wierzchołkach gałązek. Wysysając sok wpuszczają do młodych tkanek drzewa substancje powodujące tworzenie się szyszkowatych narośli zwanych galasami. Są to ananasowate, kolczaste narośla, mają długość do około 2 cm i owalny kształt. Przypominają nieco szyszki. W maju samice składają jaja w pobliżu powstałych zgrubień. Samica składa ponad 100 sztuk jaj. Młode osobniki po wykluciu wchodzą do galasów i tam żerują.

W przypadku zauważenia na iglakach galasów, należy je powycinać i spalić aby uniemożliwić wydostanie się szkodników na zewnątrz. To podstawowa metoda walki z tymi szkodnikami.

W lipcu komory w galasach otwierają się i uskrzydlone formy ochojników przelatują na modrzewie. Na świerkach pozostaje po nich wątpliwa ozdoba – brązowe “szyszeczki”.

mszyca-dg-modOchojniki większe szkody powodują na modrzewiach, niż na świerkach. W wyniku żerowania igły na modrzewiach mogą się kolankowato załamywać, jakby więdły, pojawiają się charakterystyczne kremowe przebarwienia na pędach, a latem pędy pokrywają się śnieżnobiałym puchem woskowym – wydzieliną mszyc, pod którym bezpiecznie żerują samice tego szkodnika. Drzewa wyglądają jak pokryte watą, a ich igły żółkną i z czasem przedwcześnie opadają.

Po zauważeniu galasów lub białego puchu pokrywającego pędy drzew można sięgnąć po środki chemiczne i przeprowadzić oprysk preparatem grupy pyretroidów. Opryski należy przeprowadzić kilkukrotnie.

Dojrzałe ochojniki z modrzewi ponownie przelatują na świerki i zimują w zagłębieniach kory. Dlatego aby uniknąć problemu ze szkodnikiem w następnym roku trzeba przeprowadzić oprysk w okresie od listopada do marca przy wykorzystaniu preparatu olejowego Promanal. Oprysk przeprowadza się gdy temp. powietrza jest powyżej 10°C. Najlepiej wykonać ten zabieg w lutym lub marcu, gdyż wówczas zniszczymy te szkodniki, którym udało się przezimować. Zimowy oprysk jest także polecany, gdyż jest on znacznie mniej szkodliwy dla otaczającego środowiska i owadów pożytecznych, niż wykonanie oprysku w czasie sezonu wegetacji, a jednocześnie bardzo skuteczny. Opryskujemy zarówno świerki jak i modrzewie, a zabieg należy powtórzyć po 2 tygodniach.

Galasy na pędach tworzy też ochojnik świerkowca. Podstawowa różnica jaką można zaobserwować między tymi dwoma ochojnikami, polega na tym, że jeden tworzy galasy u nasady pędów, a drugi na ich końcówkach, zniekształcając młode przyrosty. Zwalcza się go tak samo jak ochojnika świerkowo-modrzewiowego.

Ochojniki nie omijają także jodeł. W efekcie żerowania ochojnika jodłowego igły jodeł żółkną i brązowieją. Pod koniec maja gałązki pokrywają się białym puchem. W tych miejscach samice szkodnika żerują i składają jaja. Szkodnik ten jest uważany za najgroźniejszego szkodnika jodeł, powodującego największe straty.

W maju efekty żerowania ochojników dostrzegamy też na sosnach. Na przyrostach, pomiędzy igłami, żerują larwy i samice ochojnika sosnowego. Silnie opanowane pędy zabarwiają się na biało, młode przyrosty są zastopowane.

Comments Off, Opublikowano 17 July 2014 & kategoria: Szkodniki drzew iglastych

brzoza-maximowicza-2Zwana także cesarską. W stanie dzikim występuje w Japonii, w górach wysp Hokkaido i Hondo oraz na południowych Wyspach Kurylskich

Do Europy sprowadzona w 1888 roku do Anglii. W Polsce uprawiana od końca XIX w. Drzewo jako pierwszy opisał Eduard August von Regel w 1868 roku.

W swojej ojczyźnie może dorastać do 30 metrów wysokości. Uprawiana w Polsce rośnie maksymalnie do 15 metrów, ale zwykle nie przekracza 10 metrów. Roślina szybko rosnąca. Niestety młode drzewka chętnie objadane są przez zające co nie sprzyja jego wzrostowi.

Korona drzewa jest bardzo ciekawa, luźno rozgałęziona, ale regularna, szerokości do 12 metrów w Japonii i około 8 metrów w Europie. Pień przewodni widoczny często aż po wierzchołek. Jego średnica raczej nie przekracza 1,2 metra. Zaleca się sadzenie rośliny pojedynczo na otwartej przestrzeni, wówczas osiąga się szeroką, nisko rozgałęzioną, przepiękną koronę.

Korowina niezwykle dekoracyjna, błyszcząca, zmienna – młoda pomarańczowo-brązow, a na starszych pniach ma barwę od szarawej do pomarańczowawej i łuszczy się drobnymi strzępkami.

brzoza_maksymowicza_2Liście są bardzo ładne i duże, największe ze wszystkich brzóz, na długich do 3,5 cm ogonkach, długie i szerokie, nawet  do 18 cm, szerokojajowate, u podstawy głęboko sercowate, ostro zakończone. Jesienią przebarwiają się efektownie na piękny kolor złocistożółty czasem przechodzącą w czerwień.

Gatunek odporny i tolerancyjny. Brzoza lubi stanowiska słoneczne. Jest w pełni odporna na mróz i wykazuje się dużą tolerancją na warunki miejskie. Preferuje gleby żyzne, wilgotne i mokre, znosi okresowe zalewnie wodą – w ojczyźnie stosowana jest przy osuszaniu podmokłych terenów i umacniania zagrożonych erozją skarp. Jednakże generalnie brzoza ta ma bardzo małe wymagania w stosunku do gleby, toleruje też umiarkowanie suche stanowiska. Roślina jest także tolerancyjna w stosunku do ph gleby.

Fot: drzewaswiata.pl 

Comments Off, Opublikowano 27 October 2013 & kategoria: Drzewa liściaste Tagi:

so5 mln sadzonek świerków, olch i dębów rocznie będzie produkowanych w szkółce kontenerowej, która powstaje w Nadleśnictwie Suwałki. Obiekt będzie kosztował ok. 15 mln zł.

Jak poinformował nadleśniczy Nadleśnictwa Suwałki Wojciech Rodak, szkółka jest już niemal gotowa i będzie to największy taki obiekt w północno-wschodniej Polsce. Pierwsze sadzonki zostaną wyprodukowane jeszcze w tym roku.

Szkółka kontenerowa zlokalizowana jest na obrzeżach Suwałk na obszarze 2,5 ha. Oprócz budynku biurowego znajduje się tam 6 specjalnych namiotów i tunele foliowe oraz chłodnie i hala produkcyjna wyposażona w automatyczną linię siewną. W budynku biurowym znajduje się sala szkoleniowa dla pracowników nadleśnictwa oraz laboratorium.

Produkcja sadzonek zaczyna się w hali produkcyjnej. Doniczki napełniane są substratem, a specjalny siewnik wkłada tam nasionka drzewa. Potem donice trafiają do tunelów foliowych, gdzie kiełkują. Po sześciu tygodniach sadzonki przenoszone są na otwartą przestrzeń. W szkółce w Suwałkach będą zainstalowane zraszacze, które mają regulować zapas wody potrzebny młodym drzewom.

Jak poinformował naczelnik wydziału gospodarowania w Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Białymstoku Stanisław Kułak, sadzonki będą wykorzystywane głównie w północnej części województw: podlaskiego i warmińsko-mazurskiego. Mają trafiać przede wszystkim do Puszczy Augustowskiej, Boreckiej i Rominckiej.

Technologia produkcji sadzonek metodą kontenerową trafiła do Polski ze Szwecji 20 lat temu. Nazwa metody odnosi się do specjalnego pojemnika, w którym hodowane są sadzonki. Taki kontener tworzą zblokowane doniczki.

Źródło: PAP 16-05-2013, 09:30

Szkoda, że taka szkółka nie powstała w którymś z nadleśnictw z okolicy Ełku

Comments Off, Opublikowano 5 June 2013 & kategoria: Różne

Robinia włochataZwana także Robinią Szczeciniastą, to średniej wielkości, rzadko ugałęziony, ale przepiękny krzew, o nieregularnym pokroju, dorastający do około 2 metrów wysokości i szerokości.

Należy do rodziny bobowate. Jego ojczyzną są Stany Zjednoczone. Roślina najczęściej sadzona jest jako krzew, ale często występuje też szczepiona na podkładce z robinii białej – czyli akacji, która jest częściej spotykana i znana na terenie naszego kraju.

Jest krzewem o efektownych, różowych kwiatostanach, które pojawiają się najobficiej na przełomie maja i czerwca. Nie posiadają zapachu. Kwitnienie powtarza się jesienią, ale już nie tak obficie. Wielkość pojedynczego kwiatu dochodzi do około 3 cm, są one zebrane w zwieszające się grona tak jak kwiaty akacji. Strąki powstałe po przekwitnięciu kwiatów mają wielkość około 8 cm.

robinia_wlochata_1Pędy oliwkowobrązowe, później brązowoczerwone, gęsto pokryte czerwoną szczeciną. Jej pędy są dość kruche, mogą być łamane przez wiatr. Dlatego należy ją sadzić w miejscach zacisznych, osłoniętych od wiatrów.

Nieparzystopierzaste liście złożone są z owalnych listków. Wierzch blaszki liściowej jest w odcieniu niebieskozielonym, spód szarozielony. Liście pojawiają się dosyć późno.

Dobrze rośnie na wszystkich luźnych ogrodowych glebach, obojętnych do zasadowych, także na ubogich i suchych. Nie toleruje zalewania korzeni i zbytniego zagęszczenia gleby. Jest to roślina mało wymagająca pod względem składników pokarmowych.

Krzew łatwo daje odrosty korzeniowe.

Lubi stanowisko słoneczne (ewentualnie półcień) i ciepłe. Jest odporny na susze oraz wysokie temperatury, środowisko miejskie i zanieczyszczenia powietrza. Niestety nie jest w pełni odporny na mrozy. Choć toleruje dość niską temperaturę, to słabo znosi bardzo mroźny wiatr. Na terenie północno-wschodniej Polski łatwo zatem przemarza, wiec dobrze jest go dobrze zabezpieczyć okrywając na zimę.

Robinia_hispida_lgNasiona można wysiewać przez cały rok. Przed siewem zalewamy je gorącą, przegotowaną wodą o temperaturze 50 do 60 stopni Celsjusza i moczymy aż do wystygnięcia wody, po czym nasiona można wysiać.

Najlepsze podłoże do wysiewu to zwyczajna ziemia ogrodnicza. Pojemnik należy wypełnić podłożem do 2/3 wysokości. Następnie nasiona delikatnie rozkładamy na powierzchni podłoża i przysypujemy delikatnie warstwom podłoża o grubości około trzykrotnej szerokości nasionka. Zasiew podlewamy przegotowaną o temperaturze pokojowej wodą.

Podłoże powinno być cały czas wilgotnie. Po skiełkowaniu nasion i pojawieniu się pierwszych właściwych liści (4 zestaw listków) należy rozsadzić rozsadę do osobnych pojemników sadzimy ją o około 1 cm głębiej niż była wcześniej posadzona ta czynność zapewni nam lepsze ukorzenienie i stabilność rośliny.

Roślinę należy w trzecim miesiącu od chwil skiełkowania zacząć hartować. Zaczynamy hartowanie od 5 minut i stopniowo zwiększamy czas pobytu rośliny na zewnątrz tak, aby roślina mogła się przystosować do panujących na zewnątrz warunków atmosferycznych. We wrześniu pierwszego roku wegetacji rośliny można sadzić już na miejsce stałe.

W drugim roku uprawy roślinę możemy zacząć formować w tym celu przycinamy roślinę wczesną wiosną zanim jeszcze roślina rozpocznie wegetację – zabieg ten powtarzamy corocznie.

Comments Off, Opublikowano 25 March 2013 & kategoria: Krzewy Tagi:

Morwa papierowa 1Małe drzewo pochodzące z wschodniej Azji. Chętnie sadzona na wyspach Pacyfiku. Roślina polecana jest ze względu na ciekawy kształt liści i chropowatą korę, które są niezwykłe w porównaniu do roślin rodzimych. Roślina polecana dla kolekcjonerów, miłośników roślin egzotycznych.

Drzewo dorasta do około 10 metrów wysokości. Korona luźna, rozłożysta. Liście jajowate lub trójklapowe, długości do 20 cm, wiosną purpurowe, później srebrno – zielone.

Kora jest ciemna, chropowata, bardzo włóknista. W Azji morwę papierową uprawia się w celu zbierania włóknistej kory z której wyrabia się płótna oraz papier. Jest pierwszą rośliną w historii użytą do produkcji papieru. W Chinach do dziś wytwarza się z niej wysokiej jakości papier czerpany. Świeży sok z korzeni zabija pasożyty przewodu pokarmowego.

Roślina wiatropylna. Preferuje miejsca słoneczne, gleby ciężkie, gliniaste, próchniczne. Można ją przycinać w razie potrzeby. Młode rośliny mogą przemarzać, więc dobrze jest je okryć na zimę, starsze są odporne na mróz w naszym klimacie.

Nasiona można wysiewać przez cały rok. Wysiewamy do skrzynki (multipletu – wielodoniczki) najlepsze podłoże do wysiewu to ziemia ogrodnicza. Pojemnik należy wypełnić podłożem do 2/3 wysokości. Następnie nasiona delikatnie rozkładamy na powierzchni podłoża i przysypujemy delikatnie warstwom podłoża o grubości nasionka.

Zasiew podlewamy przegotowaną o temperaturze pokojowej wodą (najlepiej zraszając – ta metoda sprawi, że zasiew będzie równomiernie delikatnie podlany, a woda podczas zraszanie nie zniszczy kiełkujących nasion). Podłoże powinno być cały czas wilgotne (powinniśmy utrzymywać cały czas optymalną wilgotność).

Po skiełkowaniu nasion i pojawieniu się pierwszych właściwych liści (jednego zestawu listków) należy rozsadzić rozsadę do osobnych pojemników sadzimy ją o około 2,5 cm głębiej niż była wcześniej posadzona ta czynność zapewni nam lepsze ukorzenienie i stabilność rośliny.

Roślinę należy w trzecim miesiącu od chwil skiełkowania zacząć hartować. Zaczynamy hartowanie od 5 minut i stopniowo zwiększamy czas pobytu rośliny na zewnątrz tak, aby roślina mogła się przystosować do panujących na zewnątrz warunków atmosferycznych.

Morwa początkowo rośnie szybko. W pierwszym roku uprawy jesienią roślinę możemy posadzić na miejsce stałe, natomiast w drugim roku uprawy roślinę zaczynamy przycinać i formować – pierwsze cięcie wykonujemy wczesną wiosną natomiast drugie cięcie wykonujemy jesienią, gdy roślina zrzuci liście.

Comments Off, Opublikowano 12 March 2013 & kategoria: Drzewa owocowe Tagi:

swierks1Świerk kłujący obejmuje kilkadziesiąt gatunków drzew iglastych, występujących w chłodniejszych strefach klimatycznych półkuli północnej – naturalne jego stanowiska występują w Ameryce Północnej m.in. w Górach Skalistych.

To majestatyczne drzewo, charakteryzujące się stożkowatym pokrojem. W naszym klimacie osiąga zazwyczaj do około 20 metrów wysokości, natomiast w swoich ojczystych stronach sięga 30 – 40 metrów i więcej. Charakteryzuje się bardzo regularnym pokrojem. Większe gałęzie wyrastają z pnia niemal pod kątem prostym. Rośnie powoli, przyrasta rocznie 20 – 30 cm. Świerk kłujący dożywa zazwyczaj do około 300 lat, jednak wybrane okazy dożywają nawet do 800 lat.

Świerk kłujący wykazuje duże podobieństwo do świerka pospolitego, jednak nie jest aż tak wymagający i warto polecić go do uprawy nawet w strefie miejskiej. Od świerka pospolitego różni się m.in. głębszym systemem korzeniowym, wybarwieniem igieł, bardziej regularnym pokrojem i krótszymi szyszkami.

Igły świerka kłującego, jak sama nazwa wskazuje są sztywne i kłujące. Osiągają nawet do 3 cm długości, ustawione promieniście. Bardzo dekoracyjne. Drzewo rozmnażane z nasion posiada zróżnicowaną barwę, która z wiekiem rośliny staje się bardziej intensywna. Może być ona zielonoszara, niebieskawa oraz srebrzysta. Świerk srebrny należy do najbardziej popularnych świerków, powszechnie wykorzystywanych przy aranżacji terenów zielonych.

Świerk kłujący jest przykładem rośliny jednopiennej, a więc na jednym drzewie znajdują się kwiaty męskie oraz żeńskie. Te pierwsze w odcieniach brązu i żółci, a drugie w szczytowej partii drzewa, różowawe.

swierks3Szyszki po dojrzeniu jasnobrązowe, wcześniej bardziej zielone. Cylindryczne, dochodzące do około 10 cm długości. Szyszki świerka kłującego pokryte są żywicą.

Drewno świerku kłującego w przeciwieństwie do drewna świerku pospolitego nie ma znaczenia gospodarczego. Jest miękkie i mało trwałe.

Ma bardzo małe wymagania glebowe. Dość dobrze rośnie nawet na glebach suchych, piaszczystych, ale najlepiej aby podłoże było próchnicze i wilgotne, o kwaśnym lub lekko kwaśnym odczynie. Na bardziej piaszczystym podłożu należy pamiętać o jego podlewaniu – przede wszystkim po posadzeniu. Drzewa te nie znoszą jednak bardzo mokrego podłoża, z wysokim poziomem wody gruntowej. Z kolei na glebach piaszczystych i suchych będą rosły bardzo wolno, ale trochę głębszy system korzeniowy sprawia, że jest bardziej od świerka pospolitego odporny na suszę.

Odporny na silne mrozy, suszę, zanieczyszczenia powietrza. Dobrze też znosi cięcie i formowanie. Wymaga stanowisk słonecznych. Gałęzie ocienione zasychają, a igły brązowieją i odpadają – w najlepszym razie barwa igieł może zanikać i staną się one zielone.

Świerk kłujący  jest także narażony na porażanie przez liczne choroby i szkodniki. Z chorób szczególnie uważajmy na opadzinę igieł świerka. Świerk kłujący jest na nią bardzo podatny. Objawia się ona żółknięciem oraz brunatnieniem igieł, które ostatecznie opadają. Z chorobą można walczyć stosując środki grzybobójcze np. Topsin M 500 SC.

Ze szkodników najczęstszym problemem jest przędziorek sosnowiec. Swoją obecność zaznaczy mozaikowym żółknięciem igieł. Przędziorki żywią się sokiem roślinnym, który wysysają z igieł po uprzednim ich nakłuciu. Konsekwencją jest brązowienie i opadanie igieł. Zaobserwujemy także charakterystyczną pajęczynkę. Szkodnika należy zwalczać w maju, poprzez wykonanie oprysku odpowiednim środkiem np. Magus 200 SC.

Chcąc rozmnożyć świerka kłującego, najlepiej to zrobić poprzez wysiew nasion w okresie wiosennym. Kiedyś świerki kłujące rozmnażano przez szczepienie, ale rośliny wysiewane z nasion rosną szybciej, mają ładniejszą barwę niż okazy szczepione i od początku mają regularny stożkowy pokrój. Nasiona wymagają stratyfikacji – najpierw moczyć przez 2 dni w temperaturze pokojowej, a następnie (choć podobno niekoniecznie) w gruboziarnisty piasek i do lodówki na 4 tygodnie. Jak roślina zacznie kiełkować to wysiewać do inspektu lub donicy. Najlepiej wysiewać w połowie maja, choć iglaki nie boja się chłodu, więc można wysiewać je wcześniej. Siewki przesadzać do gruntu po 2 latach. Należy unikać silnego słońca. Opryski w inspekcie są konieczne – przeciw grzybom zgorzelowym. Otrzymane rośliny będę się różnić intensywnością wybarwienia.

Najczęściej spotykaną (i najtańszą) odmianą świerka kłującego o srebrnym zabarwieniu igieł jest “Glauca”. Ma ona sztywne gałęzie, odstające od pnia niemal pod kątem prostym, a igły mają kolor niebieskozielony do srebrzystego. Najpiękniejsze, intensywne, srebrzysto-niebieskie zabarwienie igieł i bardzo regularny stożkowy pokrój ma odmiana “Hopsii”. Bardzo atrakcyjna jest też odmiana “Koster” o piętrowo ułożonych gałęziach. Drzewa te dorastają do 10-15 metrów wysokości po około 30 latach.

Urozmaiceniem mniejszych ogrodów mogą być odmiany o ciekawych pokrojach korony np. wąsko-stożkowy, kolumnowy świerk kłujący “Iseli Fastigiate” lub szeroka, zaokrąglona, wolno rosnąca i nieco niższa od poprzednich odmiana “Glauca Globosa”. Warto posadzić w ogrodzie także odmianę “Białobok”, która dorasta do około 3 – 4 metrów wysokości. Zwraca uwagę barwą młodych przyrostów wiosną, które są kremowożółte – starsze są już srebrzyste.

Comments Off, Opublikowano 9 March 2013 & kategoria: Drzewa iglaste Tagi:

Jagody GojiKrzew pochodzący z Chin. Jest rośliną znaną głównie ze swoich owoców, które według chińskich legend mogą zapewnić długowieczność. Nazywane są one najzdrowszymi owocami świata, czerwonymi diamentami, tybetańskimi jagodami życia, lub po prostu jagodami Goji.

Krzewy są długowieczne, kolczaste, gęste o często dość odstających pojedynczych pędach. Krzewy Lycium Barbarum na których rosną Goji, osiągają wysokość 1-3 metra. Jest szybko rosnącą rośliną, przyrasta 60-80 cm w ciągu roku. Rosnąć może wykorzystywać podpory i piąć się po nich jak pnącze. Każdej wiosny należy ją przyciąć w celu lepszego rozkrzewienia.

Dobrze rośnie w miejscach nasłonecznionych – jedną z przyczyn dlaczego kolcowój nie owocuje może być to, że nie rośnie w pełnym słońcu. Kolcowój czasami potrzebuje 4-5 lat, by porządnie owocować, choć już i po dwóch latach można zbierać pierwsze owoce. Jagody kolcowoju szkarłatnego są podłużne – mają do 2 cm długości, są żywo-czerwone, w smaku podobne do rodzynek, słodkie. Krzew owocuje na przełomie października i listopada. Owoce Goji należy zbierać strząsając je do pojemnika – dotknięcie owoców palcami powoduje utlenienie i w konsekwencji czernienie miąższu. Dla dobrego wzrostu wymaga obfitego  nawożenia szczególnie azotem, co powoduje intensywny rozwój oraz duże kwitnienie. Przyjemnie pachnące fioletowe kwiaty pojawiają się od czerwca do września. Kolcowój

W naszych warunkach roślina jest mrozoodporna, choć w pierwszych dwóch latach zimowania lepiej  ją czymś okryć. Odporna jest na susze oraz zanieczyszczenia powietrza.

Lubi gleby żyzne, podłoże powinno być przepuszczalne, nie gliniaste, roślina ta nie znosi gleb ciężkich i podmokłych stanowisk. Podlewanie musi być umiarkowane zapewniające stałą wilgotność podłoża, ale należy pamiętać by woda nie stała w doniczce lub w miejscu gdzie krzew rośnie, ponieważ sprzyja to gniciu korzeni. Roślina przetrzymuje krótkotrwałe przesuszenie zdecydowanie lepiej niż przelanie podłoża.

Krzew najlepiej rozmnażać z nasion, których pełno w każdym z owoców. Nasiona należy umieścić na mokrym papierowym ręczniku i pozostawić na około 6-8 godzin. Następnie wysiewamy bezpośrednio do przygotowanych wcześniej doniczek. Jeżeli nie chcemy równocześnie wysiewać wszystkich nasion, pozostałe należy pozostawić w papierowym opakowaniu i przechowywać w temperaturze około 5 stop. C.

Wysiew nasion na głębokość nie większą niż 5 mm. Tak przygotowane doniczki ustawiamy w ciepłym ale zacienionym miejscu. Należy zwrócić uwagę by doniczki nie były narażone na bezpośrednie, silne słońce. Czas kiełkowania wynosi około 14 dni. Kiedy siewki osiągną około 10 cm należy je rozsadzić do pojedynczych doniczek. Zalecane jest obcięcie wierzchołka pędu głównego.

Jagody Goji mają zastosowanie w medycynie chińskiej i tybetańskiej od ponad dwóch tysięcy lat ze względu na bardzo cenne wartości odżywcze. Goji jest na trzecim miejscu wśród naturalnych źródeł witaminy C. Szacuje się, iż w 100 g suszonych owoców jagód jest jej aż 2500 mg. Ponadto owoce zawierają witaminy B1, B2, B6 i E, a także aż 11 minerałów i 22 śladowe minerały, beta-karoten, polisacharydy odpowiedzialne za wzmocnienie systemu immunologicznego, zeaksantynę – substancję antyoksydacyjną i poprawiającą wzrok.

Dzięki bogactwu wartości odżywczych spożywanie jagód Goji opóźnia procesy starzenia, wspomagają budowę nowych i regenerację zniszczonych komórek, wzmacniają kości i stawy, poprawiają wzrok, wzmacniają i regulują pracę układu trawiennego, zwalczają otyłość, wskazują działanie antynowotworowe, usprawniają pamięć, poprawiają nastrój i likwidują zmęczenie, mają właściwości antygrzybiczne i antybakteryjne. W medycynie chińskiej mają zastosowanie w leczeniu wielu schorzeń, między innymi: przy chorobach nerek, serca, płuc, czy dolegliwościach reumatycznych. Są też skuteczne w procesach odtruwania wątroby (nawet przy ciężkich zatruciach chemicznych). Jagody Goji zalecane są osobom w każdym wieku, z wyjątkiem kobiet w ciąży i karmiących piersią. Są doskonałym naturalnym suplementem diety zapewniającym zdrowie i długowieczność.

Jagody zawierają wiele substancji odżywczych, ale także trzeba pamiętać, iż spożywane w nadmiernej ilości mogą być trujące mając własności nawet halucynogenne.

Comments Off, Opublikowano 9 March 2013 & kategoria: Krzewy owocowe Tagi:

akacja srebrnaAkacja srebrzysta to jedno z najpiękniejszych drzew świata, jego ojczyzną jest Australia. Jest uprawiana także w Nowej Zelandii, Ameryce Północnej i południowej Europie, rozprzestrzeniła się także w Afryce, na Azorach i Madagaskarze.

W Polsce raczej nie nadaje się do uprawy ogrodowej ze względu na niską tolerancję na długotrwały mróz, więc roślinę można uprawiać tylko w doniczkach – wspaniale się prezentuje na balkonach, tarasach i w uprawie domowej. Na zimę należy roślinę przenieść do jasnego i chłodnego pomieszczenia.

Drzewo w pierwszych latach wzrostu osiąga wysokość około 3 metry. Ostatecznie akacja może być wysoka na około 7 – 10 metrów. Rośnie szybko. Jest to drzewo liściaste z szeroką, stożkowatą, najczęściej wyglądającą trochę nieregularnie koroną, która szczególnie u starszych okazów wydaje się jakby podzielona na poszczególne korony częściowe.

Kora u młodych drzew jasna, niebieskawo-zielona i dość gładka, z wiekiem coraz bardziej szara z głębokimi, podłużnymi rysami i bruzdami.

Akacja srebrzysta jest doceniana przez wiele osób ze względu na ozdobne liście. Podwójnie pierzaste sprawiają wrażenie, jakby pokrywał je srebrny nalot. Ten detal zadecydował o nazwie, którą drzewo nosi. Akacja srebrzysta nie traci liści przed zimą. Jest nimi pokryta przez cały rok.

Akacja srebrna - kwiatyDrzewo zakwita na wiosnę. Bladożółte kwiaty są równie dekoracyjne, co liście. Kwiatostan groniasty lub wiechowaty. Kwiaty bardzo pachnące. Na półkuli południowej otwierają się latem, zaś na północ od równika wczesną wiosną. Po kwitnieniu zalecane jest przycięcie o 1/3 długości pędów.

Owoce są brązowe – płaskie strąki zebrane w grupach. Osiągają 7,5 cm długości.

Gęste korzenie rośliny zapewniają jej dobre odżywienie, co powoduje szybki wzrost. Drzewo potrzebuje gleby żyznej o pulchnej strukturze. Jej odczyn powinien być lekko kwaśny. Ważny jest również wybór stanowiska, w którym będzie stała. Słoneczne miejsce sprzyja jej prawidłowemu wzrostowi i rozwojowi.

Jednocześnie należy osłaniać ją od wiatru. W przeciwnym razie musimy liczyć się, że wiatr połamie delikatne gałązki.

Dobra kondycja akacji srebrzystej zależy m.in. od jej podlewania. Drzewo wymaga częstego podlewania. W okresie wzrostu intensywność dostarczania wody powinna się zwiększyć. Wymaga wówczas także obfitego nawożenia.

Wysiew w domu może być całoroczny. Roślina szybko kiełkuje i szybko rośnie. Młoda roślinka dobrze rośnie w uniwersalnej, przepuszczalnej ziemi.

Comments Off, Opublikowano 9 March 2013 & kategoria: Drzewa liściaste Tagi:

albicja-jedwabista-swiec_170Albicja to niezwykłe, niewielkie i wiecznie zielone drzewko, pochodzące ze wschodniej Azji. Występuje naturalnie od Iranu na wschód do Chin i Korei. Łacińska nazwa rodzajowa “Albizia” pochodzi od nazwiska włoskiego szlachcica Filippo del Albizzi, który wprowadził tę roślinę do uprawy w Europie w połowie XVIII wieku. 

Drzewo dorasta do 5 – 12 metrów wysokości. Koronę ma szeroką i parasolowatą. W domu nie przekracza 2 metrów. Rośnie w miarę szybko, podczas sezonu przyrasta nawet do 1 metra. Drzewko to świetnie nadaje się do formowania przez przycinanie.

Kora jest ciemno zielonkawa, starsze okazy mają korę szarą w pionowe paski. Jest używana do leczenia siniaków i jako środek przeciw robakom

Liście, podobne do paproci, mają 20 – 50 cm długości. Roślina składa je na noc oraz w czasie deszczu. Wygląda wtedy jak by spała, stąd jej japońska nazwa “śpiące drzewo”. Liście są podwójnie pierzaste, podzielone na 6 – 12 par odnóg, każda z nich ma 20 – 30 par małych listków, są one podłużne, 1 – 1,5 cm długości.

albicja-jedwabista-swiec_169Kwitnie przez całe lato. Kwiaty są zebrane w gęste główki, a te z kolei wyrastają w szczytowych gronach – przypominają pompony. Kwiaty nie posiadają płatków, zbudowane są z różowo – białych niteczek długich na 5 cm, wyglądających jak jedwabiste nici. Jej słodko pachnące kwiaty są dobrym źródłem nektaru dla pszczół, motyli oraz kolibrów i na dodatek świecą w nocy!

Odporna na delikatny mróz – starsze rośliny do minus 20 stopni, a młodsze o niezdrewniałych pędach do minus 5 stopni. Trzeba pamiętać jednak, że jeżeli mrozy utrzymują się przez dłuższy czas, roślina nie będzie miała szans. Dlatego też zawsze ważne jest bardzo dobre zabezpieczenie jej na zimę poprzez okrywanie agrowłókniną – oczywiście o ile drzewo rośnie w ogrodzie.

Przy uprawie w gruncie musimy spełnić dwa warunki. Posadzić w pełnym słońcu i bezwarunkowo w miejscu doskonale osłoniętym. Przy uprawie w pojemniku, na zewnątrz wystawiamy na pełne słońce (po wcześniejszym zahartowaniu).

Uprawiając w gruncie nie musimy się martwić o glebę. Roślina stawia przed nami właściwie tylko jeden warunek. Gleba musi być przepuszczalna. Tajemnicą przetrwania rośliny w gruncie jest sadzenie jej nie wcześniej jak po 3 latach uprawy w pojemniku. Chodzi o jak największy udział części w pełni zdrewniałych, tylko te przetrwają zimę – o ile nie jest to wyjątkowo mroźna zima.

W uprawie pojemnikowej podstawą jest bardzo przepuszczalne podłoże – dobrze nadaje się do tego żwir akwarystyczny. Ten o najmniejszym ziarnie mieszamy z ziemią w stosunku pół na pół. Na ich spód dajemy kilka solidnych kamieni – wcześniej dobrze umytych – to warstwa drenażowa. Nie lekceważmy przygotowania właściwego podłoża.

Jest to gatunek roślin należący do rodziny bobowatych. Owocem jest płaski brązowy strąk około 10-20 cm długości i ok. 2 – 2,5 cm szerokości, zawierający kilka, kilkanaście nasion w środku. Nasiona są wykorzystywane jako pokarm dla zwierząt hodowlanych i dzikich.

owocostanDrzewo bardzo łatwo wyhodować z nasion. Dziewięć na dziesięć nasion kiełkuje i rozwija się w młode rośliny. Nasiona też dobrze znoszą przechowywanie, kiełkują nawet to 50 latach przechowywania na wolnym powietrzu! Po wykiełkowaniu roślina rośnie dosyć szybko.

Podstawowym warunkiem jest odpowiednie podłoże do wysiewu. Ziemia do kwiatów nie jest wolna od patogenów i często jest tak, że nasiona ładnie wykiełkują, a jak roślinki mają około 10 cm to zaczynają padać. To fuzarioza lub zgorzel siewek. Bez względnie należy używać do wysiewów ziemi specjalnie do tego przygotowanej. Nasiona siejemy w ziemi o mieszance 3 części torfu, 1 część piasku. Wysiewy pojedynczo do małych doniczek, gdyż siewki nie znoszą przesadzania.

Wysiewając w okresie X – III należy siewki doświetlać żarówką energooszczędną 5 – 9 W. Kiełkowanie w temp. 20 – 25 stopni, następuje do 1 miesiąca od wysiewu. Podlewać wtedy, gdy wierzch ziemi  przeschnie.

Małe siewki mogą być podatne na atak szkodników. Możliwe, że roślina w pierwszym okresie życia wymaga u nas stosowania chemii, dopóki nie okrzepnie na tyle, by pójść do gruntu. Należy w takiej sytuacji użyć środka duszącego typu aphisol – jest wówczas szansa, że robale znikną.

Siewki bardzo źle reaguje nawet na krótkie przesuszenia gleby, ale nie mogą być też “przelane”, gdyż wówczas uaktywnia się patogen grzyba – wspomniana już fuzarioza.

Muszą mieć ciepło. Na odżywki reaguje dobrze, ale w pierwszym okresie nie zaleca się używania nawozów, aby roślina wykształciła rozległy korzeń. Dość długi czas po posadzeniu utrzymujemy ziemię lekko wilgotną.

Ponieważ roślina rośnie dość szybko po upływie 6 – 8 tygodni zaczynamy dokarmianie. Stosujemy nawóz uniwersalny do roślin doniczkowych. Jeśli roślina zaszczyci nas pąkami na ten czas przechodzimy na nawóz do roślin kwitnących. W połowie września zaczynamy ograniczać nawożenie. Najpierw dajemy połowę dawki, a później czyli od połowy października nawozimy połową dawki, ale co miesiąc.

Roślina ta ma wiele właściwości leczniczych i kulinarnych. Stosuje się ją między innymi dla poprawy pamięci, przy leczeniu bezsenności, jako środek uspokajający, moczopędny. Zewnętrznie albicja używana jest do opatrywania ran i obrzęków. Suszone liście są substytutem herbaty a gotowane kwiaty jedzone jako warzywo. Drewno wykorzystywane jest do produkcji mebli.

Żyje w symbiozie z bakteriami brodawkowymi, umożliwiającymi pobieranie azotu z powietrza.

Fot: www.floranet.pl

Comments Off, Opublikowano 4 March 2013 & kategoria: Drzewa liściaste Tagi: